زیعتفز زطعفق
– ﺑﻜﺠﺎ ﺷﻮﻡ )ﮔﻮﻳﺎ »ﺑﻜﻴﺎ« ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ( ٨٥ - ﻫﻨﻮﺯ ٩٥ – ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻴﺘﻲ ﺍﺯ ﻛﺸﻔﻲ ﺍﺳﺖ ٤٤ ﺁﺫﺭﻱ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ / ﺍﺣﻤﺪ ﻛﺴﺮﻭﻱ *** ﺧﺴﻪ٠٦ ﺑﺎﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﻏﻢ ﭼﻮ ﻳﺎ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﭘﺎ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻮﻳﺎﻥ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﺧﺴﻪ ﺑﺎﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﺝ ﺧﻠﻮﺗﮕﻪ ﺭﺍﺯ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻗﻬﻘﻬﺮ٦ ﺯﻫﺮ ﺧﻨﺪﻱ ﻭﻳﺸﺘﺮ٦ ﻧﻲ ٦ ﺳﺤﺮﻧﻲ ﺯﺍﺭ ﺟﺎ ﺍﺷﺘﻪ ﺷﺎﻣﺎﻧﺮ ﻣﮕﺮ ﭼﻪ ﺩﺍﻡ ﺻﻴﺎﺩﺭ٤٦ ﺧﺒﺮ نه تنها اینها را حق طبیعی
اقوام ایرانی میداند،
بلکه هرگز از اسلحه و
خشونت تا هنگامی که
مداخله خارجی برای تکه
تکه کردن ایران در کار
نباشد، در رابطه با
خواستهای اقوام ایرانی
استفاده نخواهد کرد. ملت
ایران دربرگیرندهی
اقوام و اقلیتهای
زبانی-فرهنگی متعددی است
که مؤلفههای
تشکیلدهنده و اجزای
جداییناپذیر آنند.
ایرانیها هرجای ایران و
جهان باشند، از یک «هویت
قومی- تباری» برخوردار
هستند که ریشه در منشاء
تاریخی مردمشناختی
(اتنولوژیک) آنها دارد.
هویت قومی بهویژه در
زبان یا گویش و فرهنگ
آنها بهطور بارزتری
تجلی دارد. از سوی دیگر،
اقوام ایرانی از ورای
سدهها همزیستی و سرنوشت
مشترک، با رشتههای
فراوان تاریخی، فرهنگی و
عاطفی، بههم پیوند
خوردهاند و ملت ایران را
بهوجود آوردهاند. این
پدیده، بیانگر «تعلق
ملی» آنها به ملت واحد
ایران است. بهعبارت
دیگر، ملیت همهی اقوام
ایرانی یعنی تعلقشان به
یک ملت، ایرانی است. از
این منظر، «هویت قومی-
تباری» و «تعلق ملی»، دو
روی یک سکه و مکمل
همهستند، نه نافی
یکدیگر.[۲] این بههم
پیوستگی تاریخی آنقدر ژرف
و ریشهدار است که خواست
جدایی از ایران نه تنها
مورد پسند اکثریت اقوام
ایرانی نیست بلکه طرح و
تصمیم به اجرای آن هم تنها
در صلاحیت همه ملت ایران
است.حتی اگر یک نیروی
سیاسی قوم گرا به هر دلیلی
خواهان جدایی از ایران
است، باز هم راه حل نه در
کاربرد اسلحه و خشونت و
عملیات ایذایی بلکه راه
آن گفتوگو و کار سیاسی و
فرهنگی است. هنگامی
میتوان چنین خواستی را
جدی و واقعی دانست که پس
از ارایه یک طرح مستدل و
کارشناسانه و با رای
قانونی و در خواست اکثریت
آحاد آن قوم و با همفکری
نخبگان و متفکران قوم
مربوطه به پارلمان منتخب
ملت ایران، پس از بحث و
گفتوگوی ملی و کارشناسی
در صحن علنی پارلمان
کشور، در سه دوره متوالی
حایز رای اکثریت
نمایندگان منتخب ملت
ایران تایید شود. ۵ـ برای
غلبه بر پیشداوریهای و
تنگنظریهایی که در
رابطه میان روشنفکران و
آزادیخواهان ایرانی و
فعالین سیاسی مدافع حقوق
اقوام ایرانی ایجاد شده،
پذیرش گفتوگو و پذیرش
پذیرش طبیعی دو گانگی و
چندگانگی طرفهای این
گفتوگو یعنی پلورالیسم
و همزیستی اهمیت اساسی
دارد. گفتوگو یعنی تمایل
به تکثر و پذیرش دیگری
آنچنانکه هست نه آنچنانکه
ما میخواهیم. تکثرگرائی
مایه اصلی دمکراسی و
آزادی است. وقتی کسی
گفتوگو را پذیرفت به
موجودیت یک اندیشه سیاسی
دیگر اذعان کرده و نیز
همزیستی و رقابت سیاسی
دمکراتیک با او را دیر یا
زود باید بپذیرد.
نسخهبرداری در باره
«مساله ملی» ایران از
کشورهای دیگر که
کوچکترین سنخیتی با